Blijf maar, zolang je kan Terras Altas De aanwezigheid van Nia’s controlerende

De aanwezigheid van Nia’s controlerende echtgenoot werpt een schaduw over de avond

Ze leren vertrouwen op hun eigen al-weten

Quitte à me tromper stands as a solemn meditation on presence and absence

want in mijn rechterbovenbeen zit een deuk

Blijf maar, zolang je kan Terras Altas De aanwezigheid van Nia’s controlerendePozie is geen statische verzameling van woorden. Ze leeft en moet zwe(r)ven tussen pen, oog, mond, oor en hart. Alles is vergankelijk in deze wereld, ook de uitgehangen stadsgedichten van Hilde Van de Mieroop. Niet alles moet blijven zoals het is, bewaard en gecatalogeerd worden. Er zit kracht in het loslaten van dingen die geweest zijn en hun momentum hadden. Overvliegende ganzen, de warmte van een zomers strand, een weerzien of een afscheid, of een